Dziennik pokładowy Aquenrala

20. 01.2010

Porażka roku

Autor: Krzysztof "Aquenral" Rewak; artykuł napisany w kategorii: społeczeństwo; otagowano jako: Aquenral, głupota ludzka, portale społecznościowe, społeczeństwo, weblog; 12 komentarzy

Jeśli jesteście stałymi czytelnikami moich dywagacji na wszelakie tematy, z pewnością zauważyliście prośbę o głosowanie na Dziennik pokładowy w onetowskim konkursie Blog Roku 2009, w którym miałem, a w zasadzie wciąż mam, wątpliwy zaszczyt uczestniczyć. Nie no, okej, idea jest dobra, bo warto promować świetnych bloggerów i ich dzieła, ale wykonanie pozostawia wiele do życzenia. Wczoraj zagadała do mnie, poprzez komunikator Gadu-Gadu, autorka bloga Szelest Stron, Ewelina Dziubińska, która startuje w mojej kategorii w owym konkursie. Doszliśmy razem do wniosku, że Blog Roku jest źle skonstruowany, że niektórzy ludzie nie rozumieją przesłania, że potrzebne byłyby zmiany. Tak, zmiany są bolesne i zawsze ciągną ze sobą koszta, ale niosą również możliwość ewolucji i widmo poprawienia dziedziny, której się tyczą. Ale dlaczego w ogóle narzekam?

Spójrzmy na pierwszą dziesiątkę blogów w kategorii Ja i moje życie, w której startuję. Pierwsze miejsce zajmuje blog nieuleczalnie chorej osoby, trzecie należy do matki (jeśli dobrze rozumiem) zmarłego dziecka, później znów się powtarzają motywy zmarłych i chorych. Zdaję sobie sprawę, że wyjdę teraz na bezwzględnego drania bez uczuć, ale muszę to publicznie napisać, bo korci mnie to od samego początku trwania owego konkursu. Powinna powstać osobna kategoria dla, nie bójmy się tego stwierdzić, sierot życiowych, których popularność blogów bazuje jedynie na współczuciu, bo nie przedstawiają one ze sobą żadnej wartości merytorycznej. Tak, zdaję sobie sprawę, że ludzie przechodzą swoje osobiste tragedie, muszą czasami przejść przez piekło i chcą się tym z innymi podzielić, ale… dlaczego to jest tak celebrowane przez internetową społeczność? Przykro mi, że ludzie cierpią, ale jaki jest sens opisywania tego wszystkiego? Przez takie oto pamiętniki, prawdziwe blogi przegrywają w niezdrowej rywalizacji pomiędzy ludzkim współczuciem a potrzebą zdobywania informacji. I nie chodzi mi wcale o to, że nie jestem już nawet w pierwszej dziesiątce (cóż, 30. miejsce też jest dobre), bo nie zależy mi już jakoś szczególnie na zwycięstwie, ale to jest, najzwyczajniej w świcie, nie fair, a ja nie lubię, gdy coś przeczy ogólnie przyjętym standardom.

W zeszłym roku zwyciężyła dziewczynka, która opisywała swoje życie po śmierci ojca. Spójrzmy: kiepska platforma do blogowania, paskudny wystrój, mnóstwo brzydkich reklam, zero gramatyki, składni, poprawności ortograficznej czy interpunkcyjnej. Ale jednak zwycięzca, czyli, jakby nie patrzeć, wzór do naśladowania. Gdyby wszystkie blogi wyglądały tak jak ten, już dawno przestałbym przeglądać lokalną blogosferę. No cóż, niestety, ale wygrywa ludzka słabość do ludzkiej słabości (tak, wiem jak to brzmi) i prawdziwy blog nie ma żadnych szans ze zmarłymi i nieuleczalnie chorymi, a ludzi zasługujących na palmę pierwszeństwa jest co nie miara. Ech, jest jednak tak jak jest i nic z tym nie zrobimy, chociaż bardzo ucieszyłbym się z kategorii dla połamańców, którą można by dyplomatycznie nazwać, chociażby, Problemy życiowe.

A skoro jesteśmy przy konkursach, dziękuję wszystkim dobrym duszom, które wysłały tego esemesa na mnie, dzięki czemu piastuję trzydzieste miejsce, o! Z dniem dzisiejszym startuję w kolejnym konkursie, miejmy nadzieję, że pozbawionym niezdrowej rywalizacji. So say we all!

30. 11.2009

Życie w internecie

Autor: Krzysztof "Aquenral" Rewak; artykuł napisany w kategorii: społeczeństwo, technologie; otagowano jako: anonimowość, Aquenral, dzieci Neostrady, informatyka, portale społecznościowe, weblog; 7 komentarzy

Dlaczego używamy internetu? A może właściwe pytanie powinno zabrzmieć: po co używamy internetu? Ano, komunikujemy się z ludźmi i nawiązujemy nowe znajomości, odbieramy i wysyłamy pocztę elektroniczną, udzielamy się na portalach społecznościowych, przelewamy pieniądze, kupujemy przedmioty na aukcjach, ewentualnie łamiemy prawo, ściągając filmy i muzykę. Osobiście nie wyobrażam sobie życia bez dostępu do sieci, aczkolwiek uzależniony nie jestem (nawet robiłem test, o!), z czego bardzo się cieszę. Trzy tygodnie temu wspominałem o fenomenie portalu społecznościowego nasza-klasa.pl, jakże popularnego w polskiej społeczności internetowej, a dzisiaj chciałbym poruszyć temat ogólnego zachowania w Internecie, włączając w to netykietę oraz pojęcie anonimowości w sieci.

Standardowo, wpierw kilka zdań dotyczących mojego prywatnego życia i własnych obserwacji. Moja pierwsza zapisana obecność w internecie: 7 grudnia 2004 roku, czyli dzień, w którym zarejestrowałem się na Bastionie. Wcześniej z pewnością musiałem coś robić, ale nie było to raczej nic konstruktywnego ani tym bardziej mądrego. Pierwszą stronę internetową o Yuuzhan Vongach (niektórzy może jeszcze ją pamiętają) opublikowałem 3 kwietnia 2005; jakiś czas później powstało moje pierwsze forum (ach, ten serwis fora.pl. Bodajże do 2008 używałem tylko nicka Yun-Yuuzhan, po czym przechrzciłem się na Aquenrala. Dopiero od kilku miesięcy nauczyłem się bezproblemowo używać w internecie własnego imienia i nazwiska – zawsze mi się to źle kojarzyło, miałem jakieś obawy przed ujawnianiem publicznie prywatnych danych. Więc dlaczego zmieniałem zdanie? Po pierwsze: względy formalne, bo czasami po prostu trzeba podać wszystkie personalia. Po drugie: kwestia estetyki, bo o ileż ładniej (i profesjonalniej) wygląda nagłówek bloga z napisem Autor: Krzysztof Rewak zamiast nic niemówiącego Autor: Aquenral? Poza tym media, które tak bardzo ostrzegają przed zagrożeniami płynącymi z sieci, przewrażliwiły większą część społeczeństwa, która uważa, że internet jest siedliskiem pedofilów, zboczeńców i złodziei. Tak, zdaję sobie sprawę, że takie osoby istnieją (notabene nigdy nie miałem z nimi styczności), ale jaka to jest część internautów? Przypuszczam, że promile w skali całego polskiego społeczeństwa.

Nasza-klasa.pl przyspieszyła proces upubliczniania danych osobowych w sieci – fakt. Z jednej strony to dobrze (przynajmniej wiem jak nazywają się ludzie znani mi tylko z for tudzież fandomu), z drugiej jednak ludzie często popadają z pierwszej skrajności (przesadna ochrona nawet imienia) w inną i mówią o sobie wszystko, co tylko mogą. W taki oto sposób można poznać daty urodzenia, numery telefonów, adresy, a nawet numery PESEL, co zdecydowanie nie powinno pojawiać się w miejscach publicznych. Trzeba pamiętać o zasadzie ograniczonego zaufania, bo internet to nie tylko znajomi i ludzie o dobrych chęciach. Tak, trochę kłóci się to z powyższym akapitem, ale nikt nigdy nie mówił, żeby mówić o sobie wszystko, bo zawsze może znaleźć się ktoś, kto to źle wykorzysta. Pomyśl logicznie: co może Ci zaszkodzić podanie imienia i nazwiska w sieci? Teoretycznie (i czasami praktycznie, dzięki naszej-klasie) ktoś może najwyżej znaleźć Twoje konto na jakimś portalu społecznościowym i to wszystko. Jeśliś rozważny – nic stanie Ci się żadna fizyczna, psychiczna ani metafizyczna krzywda. Data urodzenia? Okej, czemu nie? Przecież miło jest dostać życzenia urodzinowe od internetowych znajomych. I jak może Ci to zaszkodzić? Trzeba zawsze ocenić sytuację i nie trwać w uporze: Nie, nie podam prawdziwego nazwiska, bo nie – to jest najwyżej śmieszne, a zaniża poziom Twojej wiarygodności w sieci. Ja witam każdego nieznajomego na Gadu-Gadu miłą, grzeczną i kulturalna formułką: Imię, nazwisko i sprawa; gdy nie odpowie, wyłączam rozmowę. Nie będę przecież rozmawiał ze strumieniem zero-jedynek – chcę wiedzieć, że po drugiej stronie jest żywy człowiek.

Internet to dziwne miejsce i trzeba pamiętać, że nigdy nie jest się tu anonimowym. Niepodawanie nazwiska i ukrywanie się pod nickiem mogło być popularne w latach 90. ubiegłego wieku, ale czy dziś ma jakikolwiek sens? Wiadomo – nick musi być, o wiele szybciej jest kontaktować się z innymi w taki właśnie sposób, szczególnie, że chociażby fandom składa się z setek osób, a imiona mają tendencją do powtarzania się. Anonimowość w sieci jest mitem, bo zawsze znamy twój adres IP, a odpowiednie służby mogą w mgnieniu oka zlokalizować Twój komputer, więc po co to wszystko? Nie spotkasz żadnego pedofila, prędzej trzynastoletnią idiotkę na Gadu-Gadu lub chłopaka, który szuka ludzi do formującego się fanklubu Gwiezdnych wojen. Używajmy internetu rozważnie i nie bójmy się podpisać.

Pozdrawiam, Krzysztof Rewak.
So say we all!

9. 11.2009

NKtalk, Śledzik i fenomen naszej-klasy

Autor: Krzysztof "Aquenral" Rewak; artykuł napisany w kategorii: technologie; otagowano jako: Gadu-Gadu, głupota ludzka, informatyka, portale społecznościowe, Śledzik, społeczeństwo; 20 komentarzy

Niesamowita nowina: zostałem dziś jednym z beta-testerów najnowszej produkcji portalu społecznościowego nasza-klasa.pl, czyli jeszcze niepopularnego komunikatora o nazwie NKtalk. Jest to jedna z ostatnich innowacji, tak zwanych nowych funkcjonalności, które mają za zadanie umilać użytkowanie portalu, dostarczać nam coraz to ciekawszych rozrywek oraz sposobów na infiltrowanie polskiego społeczeństwa oraz umożliwić sprawne przeglądanie największej publicznej bazy danych osobowych w naszym kraju. Włączyłem tego całego NKtalka, przejrzałem nieliczne ustawienia, po czym uznałem, że w rzeczywistości nie oferuje on nic ciekawego, ale… w przyszłości może to być świetna alternatywa dla monopolisty jakim jest Gadu-Gadu, bo przecież konto na naszej-klasie ma prawie każdy, więc korzystanie z nowego komunikatora może się szybko przyjąć. Z drugiej strony, w tym miejscu pojawia się problem jaki chcę dziś poruszyć, mianowicie polscy internauci nie zasługują na portale społecznościowe, bo nie umieją z nich korzystać.

Najlepszym przykładem potwierdzającym moją teorię jest poprzednia innowacja naszej-klasy: znienawidzony przez prawie wszystkich użytkowników Śledzik będący w rzeczywistości kopią facebookowego mikrobloga znajdującego się na stronie głównej portalu. Konto na Facebooku mam, aczkolwiek nie korzystam ani często, ani jakoś namiętnie. Faktem jest to, że tamtejszy mikroblog istnieje już od jakiegoś czasu i nigdy nie słyszałem, żeby ktokolwiek, kiedykolwiek na niego narzekał. U nas dziewięćdziesiąt procent wszystkich wiadomości to informacje o usuwaniu Śledzika, łańcuszki, które mają doprowadzić do jego wyłączenia albo inny frakkin’ spam, a dzięki Facebookowi widziałem, na którym odcinku Battlestara aktualnie jest Sky albo co w tym momencie robi którykolwiek z innych moich znajomych. Dlaczego Polak tylko narzeka zamiast dojrzeć jakieś plusy? Ktoś się nad tym napracował, napisał cały system, zintegrował to z gigantycznym portalem, wszystko tylko po to, by wprowadzić coś ciekawego, coś, co może się przydać, coś pożytecznego, a tutaj okazuje się nagle, że nikt tego nie potrafi nawet uszanować. Osobiście ze Śledzika nie korzystam, głównie z tego powodu, że stosunkowo rzadko odwiedzam samą naszą-klasę.pl i mam własnego bloga, gdzie wylewam swoje myśli, ale uważam, że jest to jedna z lepszych ostatnio wprowadzonych zmian.

Ale wróćmy jeszcze do NKtalka, bo to ciekawa rzecz. Komentarze do wprowadzonych zmian to tylko ogłoszenia typu “Klikajcie, zaproszę wszystkich” albo prośby o ełrogombki (pisownia oryginalna) – najwyraźniej nikt nie miał nic ciekawego do powiedzenia. Twórcy powiedzieli na swoim blogu, że większa część beta-testerów pochodzi z województwa dolnośląskiego, gdyż to od nas przypłynęło najwięcej zgłoszeń. I jak tu mówić, że nie dbają oni o klientów? Wyodrębnili specjalną grupę użytkowników, żeby łatwiej mogli się między sobą komunikować i testować nową aplikację. Co mi się nie podoba? To, że jest to tylko internetowy aplet i nie można ściągnąć pełnej wersji programu, by zainstalować ją na dysku. Nie mam zielonego pojęcia na jakim protokole stoi NKtalk, ale mam cichą nadzieję, że ktoś z ekipy WTW zrobi wtyczkę umożliwiającą komunikację z ludźmi z naszej-klasy.pl. Najśmieszniejsze jest to, że wszystko, co jest wprowadzane na ten portal, jest zawsze krytykowane przez użytkowników, którzy nierzadko nie mają pojęcia o czym mówią. Tak było z pokazywaniem kto jest online?, którego używa teraz prawie każdy, tak samo było z pinezkami, które stały się dziś nieodłącznym atrybutem wszystkich zdjęć. I bądź tu człowieku mądry, so say we all!

« Starsze wpisy

Porażka roku

Życie w internecie

NKtalk, Śledzik i fenomen naszej-klasy

Ćwierkanie

Najświeższe wpisy

Ostatnie komentarze

Tagi

Meta