Dziennik pokładowy Aquenrala

Nie, nie będę dziś smęcił w miejscu publicznym jakim jest ten blog o moich prywatnych problemach osobistych, co można wywnioskować z tytułu. Fakt, mam zły dzień, już któryś dzień z kolei, ale nie widzę potrzeby dzielić się tym z wami wszystkimi, wybaczcie; kto ma wiedzieć, ten i tak wie. Jak już pewnie zauważyliście, Dziennik pokładowy dorobił się nowej skórki, tym razem jest to zmodyfikowana wpBurn Blue, którą pieszczotliwie przezwałem Capricą (poprzednia była Coruscantem), a która będzie na dniach poddawana kolejnym drobnych przeróbkom, by jak najlepiej i najdłużej służyć temu blogowi. A o czymże dzisiaj będę prawił? Zostawmy ponurą tematykę jakiej się ostatnio trzymam, odpocznijmy od trudnych tematów społeczno-religijnych i przejdźmy do czegoś luźniejszego, co mi poprawi humor. I w tym miejscu wracamy do tytułowego pytania i odpowiadamy na nie w kontekście blogowania. Po co to wszystko piszę, hm?

Ludzie piszÄ… blogi – fakt. Każdy ma swój wÅ‚asny powód, jawny lub skryty, ale trzeba przyznać, że blogosfera wciąż siÄ™ rozrasta, co mnie osobiÅ›cie bardzo cieszy, gdyż mam co przeglÄ…dać w nudne, samotne wieczory. Swego czasu, w mojej klasie zapanowaÅ‚a moda na bloga (Adam, Artur, dwóch Patryków), przez co Wordpress odnotowaÅ‚ spory wzrost liczby zakÅ‚adanych kont z II LO w ciÄ…gu tygodnia, ale w miarÄ™ upÅ‚ywu czasu, entuzjazm opadÅ‚ i do tej pory jako-tako utrzymaÅ‚ siÄ™ chyba tylko blog Artura. Fandom również jet nowoczesny, bo i tutaj coraz wiÄ™cej osób bierze siÄ™ do pisania czegoÅ› sensownego. Co mnie cieszy? Ano, fakt, iż blog nie wyglÄ…da w polskiej wyobrażeniu tak jak kilka lat wczeÅ›niej. Gdy pierwsza wersja Dziennika pokÅ‚adowego powstawaÅ‚a w czerwcu 2007, wrÄ™cz wstydziÅ‚em siÄ™ powiedzieć, że piszÄ™ bloga – wtedy równaÅ‚o siÄ™ to dziecinadzie i różowym fotoblogom (nie żebym przeciw nim coÅ› miaÅ‚), które zdominowaÅ‚y ówczesnych internet. Dzisiaj również mamy blogoÅ›mieci (spójrzmy na laureatów konkursu Blog Roku), to nieuniknione przy mentalnoÅ›ci polskich nastolatków, ale przynajmniej dziÅ› nikt nie wstydzi siÄ™ powiedzieć o blogowaniu – czasami jest to wrÄ™cz powód do dumy. Nikogo nie dziwi polityk, znany z telewizji dziennikarz, wykÅ‚adowca z prestiżowej uczelni czy inna znana persona, która prowadzi prywatny dziennik, a kiedyÅ› byÅ‚oby to nie do pomyÅ›lenia. OsobiÅ›cie, wolÄ™ czytać blogi znajomych (chociaż wyjÄ…tkiem jest Bear McCreary), których liczba stale roÅ›nie i nic nie wskazuje na to, by coÅ› to zmieniÅ‚o. No dobra, lubiÄ™ czytać to caÅ‚e taÅ‚atajstwo, ale po jakÄ… cholerÄ™ sam piszÄ™?

Jedną z moich najuciążliwszych wad jest to, że dużo mówię. Czasami nawet za dużo. Bierze się to być może z tego, że lubię, gdy ktoś mnie słucha, a internet jest doskonałą platformą do przekazywania informacji i nikt nie może temu zaprzeczyć. Lubię też wyrażać swoje poglądy na wiele tematów, chociażby po to, by usłyszeć opinię innych i móc w razie czego uciec się do ciekawej dyskusji na zdrowe argumenty. Dlatego też Wasze komentarze, moi drodzy, sprawiają mi niemałą przyjemność; może to z boku wyglądać jakbym chciał mieć jak najwyższą ich liczbę (zjawisko powszechnie znane jako zbieranie pokemonów), ale to nie o to chodzi. Satysfakcjonuje mnie rozwinięta dyskusja jaką można było zaobserwować przy tematyce homoseksualizmu, dzisiejszej edukacji, Kościoła czy też mojej abstynencji alkoholowej. Poza tym, każdy autor bloga wie, że liczba komentarzy jakoś poprawia humor; widzimy przez to, że ktoś to w ogóle czyta i ma jakieś zdanie na ten temat, że nie piszemy do ściany, że ma to jakiś sens. Lubię usiąść przed monitorem i poczytać jak wypowiadacie na zaprezentowany przeze mnie temat, bo przecież piszę to dla Was, prawda?

Faktycznie, samo pisanie również sprawia mi satysfakcjÄ™, ale nigdy nie robiÅ‚bym tego dla siebie. Po przez prowadzenie prywatnego bloga mógÅ‚bym sobie coÅ› udowadniać, ale… Po co, czy miaÅ‚oby to jakikolwiek gÅ‚Ä™bszy sens? Czy i tak nie wystarczajÄ…co utrudniam sobie życie i poddajÄ™ samego siebie kolejnym próbom? Moi drodzy, poprzez Dziennik pokÅ‚adowy możecie mnie lepiej poznać i zrozumieć (albo przynajmniej siÄ™ starać zrozumieć), ale także zobaczyć, że nie jestem taki, na jakiego mogÄ™ wyglÄ…dać na pierwszy rzut oka. Å»eby to jakoÅ› Å‚adnie zakoÅ„czyć, powiem, że The Plan and Razor mnie nie zawiódÅ‚, Caprica mi siÄ™ coraz bardziej podoba, psychicznie przygotowujÄ™ siÄ™ na Pyrkon i Dni Fantastyki 2010, a także ogólnie jestem zadowolony z wiÄ™kszoÅ›ci pÅ‚aszczyzn mojego życia. Wkrótce wreszcie kupiÄ™ tÄ™ domenÄ™, by Dziennik lepiej wyglÄ…daÅ‚ w sieci (planowany adres to aquenral.net – inne opinie mile widziane), skoÅ„czÄ™ dopieszczać nowÄ… skórkÄ™ i zacznÄ™ Was zasypywać kolejnymi dywagacjami na wszelaki temat. ObyÅ›cie to przetrwali i mieli zawsze chwilkÄ™ czasu na przeczytanie i skomentowanie kolejnego artykuÅ‚u. So say we all!

Nie oglÄ…dam telewizji. Jak na osobÄ™ uzależnionÄ… od bieżącego dopÅ‚ywu informacji i wytrwaÅ‚ego widza (aktualnie) oÅ›miu seriali, takie stwierdzenie może brzmieć dziwnie, prawda? Owszem, bardzo lubiÄ™ być na bieżąco ze wszystkich, co siÄ™ dzieje na Å›wiecie, wÅ‚Ä…czajÄ…c w to oczywiÅ›cie politykÄ™ (krajowÄ… i Å›wiatowÄ…), prawdziwe problemy spoÅ‚eczne i gospodarcze, konflikty zbrojne, katastrofy, wydarzenia kulturalne; można by wymieniać w nieskoÅ„czoność, ale przecież nie o to tu chodzi. Seriale? Owszem, ale znów muszÄ™ przypomnieć, że serial różni siÄ™ z definicji od telenoweli, bo Zagubieni, House czy Caprica nijak siÄ™ majÄ… do Mody na sukces, rodzimego Klanu czy innego Na dobre i na zÅ‚e. Telewizora nie wÅ‚Ä…czam, bo nie muszÄ™: informacje mam na bieżąco w internecie dziÄ™ki aplikacji TVN24, a seriale… no cóż, wiadomo jak to dziÅ› wyglÄ…da. Owszem, raz na jakiÅ› czas wÅ‚Ä…czÄ™ wÅ‚aÅ›nie TVN24 albo Comedy Central (ach, dziewiÄ…ty sezon Hożych doktorów), na wakacjach jeszcze oglÄ…daÅ‚em zalegÅ‚e sezony House’a na TVP2, ale ogólnie stroniÄ™ od telewizora. Wczoraj jednak jakoÅ› usiadÅ‚em na fotelu, czekajÄ…c na zwolnienie Å‚azienki, wiÄ™c obejrzaÅ‚em WiadomoÅ›ci telewizji publicznej. DziÄ™ki temu mamy kolejny artykuÅ‚, o.

Co mnie najbardziej zirytowało w całym wydaniu telewizyjnego dziennika? Chyba fakt, że mamy już dwadzieścia lat wolnych mediów, a dziennikarze wciąż nie nauczyli się prowadzić głupich programów informacyjnych. Nie wiem jak to jest na innych kanałach, ale z tego, co pamiętam, zawsze Polsat miał skłonności do informowania nas o milionach kłopotów różnych jednostek, najczęściej chorych lub styranych życiem, a dopiero później raczył widownię tym, co jest naprawdę ważne. I właśnie to mnie wczoraj dobitnie uderzyło, gdyż wpierw usłyszałem o wszędobylskiej Olimpiadzie w Vancouver, potem o niedoszłym gwałcicielu z Zielonej Góry, a dopiero pod koniec o katastrofie na Maderze, gdzie zginęło mnóstwo osób, no, ale lepiej zostawić to na samą końcówkę, niczym ciekawostkę kulturową. Okej, jeszcze zrozumiałbym, gdyby wpierw powiedziano o jakichś błahych wydarzeniach na polskiej scenie politycznej, które są zupełnie bezsensowne, ale przynajmniej odnoszą się do czegoś realnego. Tutaj wręcz muszę zahaczyć o wcześniej wspomnianą kanadyjską Olimpiadę Zimową, bo to się aż woła o pomstę do nieba.

Irytuje mnie fakt, że podczas olimpiad, nieważne czy letniej, zimowej czy jakichkolwiek innych mistrzostw świata w jakiejkolwiek piłce, Polaków ogarnia nagle bezpodstawne i zintensyfikowane zainteresowanie sportem. Nagle wszyscy stają się zapalonymi fanami siatkówki, hokeja czy innej dyscypliny, której zasad nawet nie znają. Nie inaczej jest z Vancouver 2010, z której transmisje zapychają dosłownie cały program telewizji publicznej, a na dodatek (nie ukrywam, że boli mnie to najbardziej) zmienia plany w telewizjach zagranicznych, przez co House, Fringe czy Caprica mają opóźnienia w emisji. Rozumiem, że Telewizja Publiczna realizuje swoją misję edukacyjną (pozdrawiam producentów show Gwiazdy tańczą na lodzie), ale czy transmisja sportowych wydarzeń zaliczają się do owego programu? Nie wiem na ile to sportowe zainteresowanie jest prawdziwe, a na ile spowodowane tym, że nic innego się w świecie nie dzieje lub wewnętrznym imperatywem o nazwie To przecież Olimpiada, muszę oglądać, ewentualnie zwykłym owczym pędem, ale nie podoba mi się ta przymusowa sportyfikacja telewizji, tym bardziej publicznej. Wiem, narzekam, mimo, iż nie korzystam, no, ale przecież mogę chyba wyrazić własne zdanie, prawda? So say we all!

Zło to jedna z dwóch, podstawowych wartości moralnych, przeciwieństwo dobra.

… tak przynajmniej twierdzi niczym niezastÄ…piona w definiowaniu wszystkich trudnych terminów Wikipedia. Postawmy jednak sobie pytanie: czymże tak naprawdÄ™ jest zÅ‚o? Oho, zaczyna siÄ™ temat etyczno-religijno-egzystencjalny, czyli coÅ›, co nieczÄ™sto pojawia siÄ™ na Å‚amach mojego Dziennika, a jest sprawÄ… na tyle ciekawÄ… i wartÄ… dyskusji, że poÅ›wiÄ™cÄ™ te kilkadziesiÄ…t kilobajtów, by przelać swoje refleksje. Ale wpierw wróćmy do pytania z tytuÅ‚u owego artykuÅ‚u: czy jestem zÅ‚ym czÅ‚owiekiem? Asia twierdzi, że jestem; sam, po dÅ‚uższych refleksjach, podzielam tÄ™ opiniÄ™. Natomiast Wojciech wczoraj stwierdziÅ‚, iż (tu cytat) każdy dobry czÅ‚owiek mówi o sobie, że jest zÅ‚y. No, okej, jestem bardzo, bardzo zÅ‚y, ale dlaczego tak uważam?

Zacznijmy może od tego, iż przymiotnikiem zły określało się (i czasami wciąż określa) zjawiska człowiekowi nieznane. W tym kontekście źli byli ludzie innych wyznań, złe były ekscentryczne wynalazki, zła nawet była herbata sprowadzona do Europy w XVI wieku. Złym oczywiście stało się także wszystko, co komuś w jakikolwiek sposób szkodziło, więc w konsekwencji przyrównano to, co obce do tego, co niebezpieczne. Ludzie zawsze się bali odmienności, zawsze starali się trzymać swoich norm, niekiedy tylko jawnie się im przeciwstawiając (ach, te rewolucje), zawsze też starali się walczyć z ów wyłamującymi się przed szereg. Idąc za tym tokiem myślenia, każda inność jest traktowana źle, bo ludzie się jej po prostu boją. Czas więc powrócić do pytania ze wstępu i na nie jasno odpowiedzieć; więc dlaczego uważam się za złego człowieka, no, dlaczego?

Adam twierdzi, iż nie pasuję do większej części dzisiejszej młodzieży, a konkretyzując, do mojej klasy. Cóż, była to głębsza refleksja po kilku głębszych na osiemnastce kolegi, podczas gdy ja piłem przesłodzoną herbatę, ale uznałem, że, no cóż, to prawda. Och, jakie to straszne, co nie? No cóż, tutaj zaczyna się definiowanie mojej złej natury, gdyż złym człowiekiem niewątpliwie jestem, odnosząc się do tego, co wyżej napisałem. Nie piję alkoholu, co jest zjawiskiem zdecydowanie nieczęstym, szczególnie jeśli chodzi o ludzi w moim wieku. Interesuję się tym, czym się interesuję i nie obchodzi mnie zdanie innych na ten temat. Jestem osobą, która wręcz odruchowo wytyka ludziom ich błędy i wady, mówi szczerze, co o nich sądzi i nie boi się powiedzieć prawdy, nawet przy niesprzyjających okolicznościach. Ponadto kieruję się własnym systemem etyczno-moralnym i mam własne spojrzenie na świat, które większości ludzi może się wydawać nieprzyjemne. Żeby było jeszcze śmieszniej, mam skrzywione poczucie humoru, które nie każdy rozumie i za które nie zamierzam nikogo przepraszać; nie mniej jednak, jestem osobą specyficzną.

Weźmy na przykÅ‚ad moje podejÅ›cie do cech, które siÄ™ ogólnie uważane za negatywne, czyli zÅ‚e. Sztandarowym przykÅ‚adem jest mój stosunek do czegoÅ›, co nazywa siÄ™ egoizmem i altruizmem. Podczas, gdy jestem gorÄ…cym zwolennikiem i wyznawcÄ… tego pierwszego, to drugiego kompletnie nie rozumiem i nie ogarniam. Egoizm jest dla mnie… naturalny? I nie chodzi mi wcale o to, że troszczÄ™ siÄ™ tylko o siebie, że nie interesuje mnie nikt inny, o nie. Jestem egoistÄ…, ale takim, który rozszerza swoje pole manewru na osoby mi bliskie: rodzinÄ™, przyjaciół, nawet kolegów. Los nieznajomych jakoÅ› mnie nie rusza, może to wina mojego wychowania, może czegoÅ›, co siedzi w gÅ‚Ä™bi mnie, ale po prostu nie potrafiÅ‚bym być altruistÄ…. Owszem, zdarzy mi siÄ™ pomóc komuÅ› nieznajomemu na ulicy, ale to wynika raczej z chÄ™ci zrobienia czegoÅ› konstruktywnego raz na jakiÅ› czas niż z potrzeby niesienia pomocy. W gruncie rzeczy, jestem chyba dobrym czÅ‚owiekiem, ale przymiotnik zÅ‚y jakoÅ› lepiej do mnie pasuje; przynajmniej lepiej mi z takim okreÅ›leniem, gdyż mogÄ™ siÄ™ odróżnić od reszty spoÅ‚eczeÅ„stwa. Chyba czas zakoÅ„czyć tÄ™ refleksjÄ™, a na zakoÅ„czenie siÄ™ nada piosenka Johnny’ego Casha, Hurt, w której siÄ™ przedwczoraj zakochaÅ‚em. So say we all!

Ech, tak, to ma charakter ironiczny, moi drodzy. Dziękuję.